[joene]

COLUMN. Een godgeleerd meisje

Een godgeleerd meisje betrad het examenlokaal. Niets wees op haar bijzondere contacten met de Heer. Ze zag er een praktisch iemand uit. Stevige kuiten. Een jonge vrouw die na een feestje de rommel niet laat staan, maar in een opeenvolging van natuurlijke bewegingen de vaatwasmachine in geen tijd weet te vullen. Haar blik schatte mij meteen correct in, als niet meer dan een hindernis op weg naar haar diploma. Zakelijk nam ze haar vragen in ontvangst. Zonder op te kijken begon ze met de voorbereiding ervan. Ze was niet mooi en ze was niet lelijk, zodat ik haar vergat.


Een half uur later zaten het meisje en ik oog in oog. De eerste vraag ging over bisschopsbenoemingen in Zwitserland. De procedures. De bijzondere overeenkomsten tussen de Heilige Stoel en de kantons. Ze wist het allemaal. 'Waarom is Zwitserland zo speciaal?' vroeg ik. 'Waarom is het anders dan zijn buurlanden?' Buurlanden? Haar bril bewoog lichtjes, waarachter vaalgrijze ogen assertief op de loer lagen. Kon ze misschien een buurland van Zwitserland opnoemen? Dat kon ze. Noorwegen bijvoorbeeld.

Misschien schrok ik wel, want ze berispte mij alsof ik in haar niet aanwezig decolleté had gekeken: 'Dit is toch geen examen aardrijkskunde?' Ze had natuurlijk gelijk. Tijdens mijn colleges verschafte ik immers geen details over de ligging van Zwitserland. Dus kon zij onmogelijk weten dat het land niet aan Noorwegen grenst. Ook had ik verzuimd mee te delen dat de studenten zich via het pedagogische concept 'begeleide zelfstudie' over de geografie van Zwitserland dienden te buigen. Ik was schuldig. Zij slaagde voor het examen. Met onderscheiding.

Nu verwacht u van mij een klaagzang over de afnemende kennis van de hedendaagse student, maar daarin vergist u zich schromelijk. Ik ben niet gek. Wie twintig is en klaagt, is kritisch. Wie vijftig is en klaagt, is oud. Tot zover een eerste, op zichzelf al doorslaggevende, reden om de schijnbare onwetendheid van mijn studente niet op de korrel te nemen.

Maar laten we het debat ten gronde voeren, zoals politici vaak kranig zeggen, in de stille hoop dat het nooit zal gebeuren. Want het gaat, zoals ik al aangaf, om schijnbare onwetendheid. De studente weet niet waar Zwitserland ligt. En dan? Ze woont niet in Zwitserland, maar in Meeuwen-Gruitrode. En ze bewijst dat ze haar hersenen niet belast met overbodige kennis, waardoor er geen ruimte zou overblijven voor het essentiële, namelijk voor het ontwikkelen van vaardigheden, zoals assertiviteit. 'Dit is geen examen aardrijkskunde': puike reactie tegenover iemand die met zijn geografische kennis loopt te pronken. Assertiviteit tegenover boekenwijsheid.

Want, zoals ervaren pedagogen terecht opmerken: er is het internet. Weet je niet waar Zwitserland ligt, dan zoek je dat toch gauw even op. Twee, drie toetsen, het is zo gebeurd. Een mens kan in onze samenleving trouwens perfect functioneren zonder te weten waar Zwitserland ligt. Je kunt rijk worden of geil, godgeleerd of grootmoeder, zonder enige kennis van dat vermaledijde Zwitserland met zijn smeltende gletsjers en zijn vraatzuchtige marmotten.

Wij weten niet minder dan onze ouders of grootouders, gaan onderwijskundigen buitengewoon terecht verder. Wij weten andere dingen. Juist! Zo kende mijn vader de oden van Horatius ongeveer uit het hoofd. Ik helaas niet. Maar misschien weet ik wel dingen die hij niet wist, al is mij niet duidelijk welke. Mensen van mijn generatie worden op hun beurt een curiosum, omdat zij de grenzen van Zwitserland nog kennen, ten koste van een degelijke bagage op het technologische vlak. Ten koste van dieper inzicht in de betere rappers die vandaag de wereld redden.

Ten slotte is er het schaarstebeginsel. Kennis is begrensd. Meer weten over Zwitserland betekent minder weten over God. Dat zou jammer zijn. Alhoewel. Wie God niet kent, vindt informatie over hem op het internet. Op 489 miljoen verschillende plaatsen. Als je die informatie rustig doorneemt, hoef je niet langer weetjes over God in je hersenen op te stapelen. Kortom, wie wil slagen in het leven, belast zich beter niet met kennis. Tot zover dit betoog, waarmee ik mij uitdrukkelijk bij de moderne pedagogische inzichten wens aan te sluiten.

Meen ik wat ik schrijf? Natuurlijk niet. Voor geen woord. Ik ben gewoon laf en lui. Ach, zelfkritiek. Ze is goedkoop. Dat wist Max Frisch al, 780.000 vermeldingen op het internet, een Zwitser die Zwitserland wantrouwde. Als Noor in Noorwegen had hij ongetwijfeld hetzelfde gedaan. 'Wat zelfkritiek zo gemakkelijk maakt, is dat ze ons het gevoel geeft dat we ons boven onze tekortkomingen verheffen door ze te benoemen, en ze zo van hun afschuwelijkheid ontdoen.'

Godgeleerde meisjes stemmen tot nadenken.

Rik Torfs doceert kerkelijk recht aan de KULeuven.

Het Hellend Vlak verschijnt tweewekelijks op donderdag

Rik Torfs

bron: http://www.standaard.be

Een godgeleerd meisje. Het antwoord

Wat de vermaarde hoogleraar Kerkelijk Recht aan de KU Leuven, Rik Torfs, schrijft, is de waarheid en niets dan de waarheid (DS 24 januari). Studenten weten heden ten dage niets meer, lijken niets meer uit zichzelf te kennen. Te pas en te onpas wordt het internet geraadpleegd, als een duivelsinstrument dat het Verstand van Vlaanderen jaar na jaar laat krimpen. Maar toch.
Ik heb enkele vragen bij het artikel en vergeef me dat ik zo laat reageer, maar studenten moesten de voorbije week examens afleggen, nietwaar. Mijn eerste idee is 'hoe kan een studente theologie zo dom zijn?'. Want, moet u weten, er zijn ontzettend veel intelligente studenten theologie die het heel ver kunnen schoppen. Verbijstering alom dus. Nu ja, zoals dat gaat op een kleine faculteit, kwam ik er al snel achter wie deze jonge deerne was die door de professor trouwens zo treffend beschreven werd. De waarheid achter het verhaal bleek nog veel schrijnender te zijn dan de ligging van Zwitserland (de studente noemde Noorwegen als buurland van Zwitserland) ooit geweest is.

Laat ik beginnen bij het begin. Het dient gezegd dat de studente geen examen heeft afgelegd bij professor Torfs. Integendeel, de beiden hebben elkaar, afgezien van een mogelijke knipoog aan de koffieautomaat, nooit gezien. Het examen legde de dame af bij de geëerde collega van professor Torfs, professor Luc De Fleurquin. Van hem is bekend dat examens wel eens durven uitlopen. Maar die dag maakte hij het nog bonter. Niet alleen liep de professor enkele uren achter, ook was hij voor bijna een uur (zijnde 60 minuten, 3.600 seconden) vermist. Niemand die wist waar de geëerde heer professor naartoe was en er was zeker niemand die wist of hij nog zou terugkomen. Het secretariaat werd ingeschakeld en de bewaking zette speurhonden in om de professor op te sporen. Uiteindelijk werd hij, net voordat de eerste affiches van de band rolden bij Child Focus, teruggevonden.

Het intussen drie uur uitlopende examen veroorzaakte uiteraard grote vormen van stress bij de studenten. Bij de één had dit al nefastere gevolgen dan bij de andere, zoals professor Torfs aanhaalde. Maar ach, in essentie blijft het allemaal eender.

Na het examen maakte de eerder genoemde professor gewag tegen collega Torfs van een toch wel heel grote blunder op zijn examen, een blunder van een studente theologie. Na een hele persoonsbeschrijving kwam de Zwitserse aap uit de mouw. Of de beide heren samen besloten hebben over te gaan tot het schrijven van een cultuurpessimistisch artikel, of deze beslissing geheel bij de heer Torfs ligt, het blijft voor ons allen een raadsel. Maar het artikel kwam er.

Nu stel ik u de vraag, beste lezer, waar de integriteit van studenten op onze universiteit naartoe is. Kan elke professor, zonder dat er een haan naar kraait, studenten te kijk zetten in de nationale pers? Kan het dat exameninhoud, tijdens een lopende examenperiode, zomaar te grabbel wordt gegooid? Waarden als beroepsgeheim, of minstens een deontologische code, worden hier zonder meer overboord gegooid, en ten koste van wat? Maatschappijkritiek? Wie denkt er aan het godgeleerde meisje, een hele toffe en fiere madame, die enkele dagen na het verschijnen van het artikel alweer bij een andere professor op visite mocht?

Wat het allemaal een nog wrangere nasmaak geeft, is dat het net professor Torfs is die tot de professoren hoort met het laagste aantal gedoceerde lessen binnen onze universiteit. Terwijl de hoofdtaak van een professor, zo menen wij toch, nog steeds bestaat uit onderwijs en onderzoek.

Voor ons is het alvast duidelijk. Een groot kerkjurist parafraserend: hoogleraren Kerkelijk Recht stemmen tot nadenken.

Thijs Smeyers is preses van katechetika

bron: http://www.standaard.be

En hier de beruchte uitzending van Phara op Canvas :http://www.deredactie.be/cm/de.redactie/mediatheek/1.225973

Wat is jullie mening?

[Keet]

joene, on Feb 7 2008, 16:06, said:

COLUMN. Een godgeleerd meisje

Nu stel ik u de vraag, beste lezer, waar de integriteit van studenten op onze universiteit naartoe is. Kan elke professor, zonder dat er een haan naar kraait, studenten te kijk zetten in de nationale pers? Kan het dat exameninhoud, tijdens een lopende examenperiode, zomaar te grabbel wordt gegooid? Waarden als beroepsgeheim, of minstens een deontologische code, worden hier zonder meer overboord gegooid, en ten koste van wat? Maatschappijkritiek? Wie denkt er aan het godgeleerde meisje, een hele toffe en fiere madame, die enkele dagen na het verschijnen van het artikel alweer bij een andere professor op visite mocht?

Ik vind het allemaal een beetje bij de haren getrokken ... Torfs vermeldt enkel dat ze Noorwegen naast Zwitserland situeerde, zonder naam of enige verdere gegevens. Kunnen we dan nergens meer tegen?

Mijn naam werd daarnet in de les vernoemd door de Docente, compleet verkeerd, is dat dan niet even erg? Vind ik dat erg?

[Gejan]

't Gaat er volgens mij om dat Torfs neerkijkt op die studente omdat hij van haar verwachtte dat de landen van europa en hun ligging in haar parate kennis zou zitten. En eigenlijk is het wel ok om zoiets te verwachten, en om als prof teleurgesteld te zijn als dat niet zo is, maar niet om er dan over te gaan ranten.

[Keet]

Als ge Noorwegen naast Zwitserland situeert, dan zijt ge slecht bezig vrees ik. Dat ge niet alle Amerikaanse staten kunt situeren ok, dat is te begrijpen. Maar Europa ...

[Gejan]

Keet, on Feb 19 2008, 21:55, said:

Als ge Noorwegen naast Zwitserland situeert, dan zijt ge slecht bezig vrees ik. Dat ge niet alle Amerikaanse staten kunt situeren ok, dat is te begrijpen. Maar Europa ...

Dat klopt, maar ik vind ni da ge daar als professor in 't publiek over moogt gaan zitten ranten.

Dat van die "omg hij schendt de deontologische code over de examens!11!!!!" vind ik wel overdreven